nieuws

September 2022

Depressie: net drijfzand

Ook ik ben maar mens. Dat bleek wel weer afgelopen weken. Na een vakantie waarin ik niet helemaal goed kon uitrusten kreeg ik een ‘gedoetje’ op mijn pad. En ik ging vol in de weerstand. Verdrietig werd ik ervan. Boos werd ik ervan. Of eigenlijk is ‘woest’ een beter passend woord. Emoties kolkten door me heen.

Ik gunde mezelf een ‘bekijk het allemaal maar’ weekend. Maar echt helpen deed het niet. Ik voelde me afglijden naar vervelende gedachtes: ik wil dit niet, waarom moet het toch altijd zo moeilijk, waar gaan we naar toe met deze wereld, wat zijn we nou toch helemaal aan het doen met zijn allen….. bah. Ik werd er somber van.

Omdat ik een historie heb met depressies ging ik in gevecht met mijn sombere zelf, want daar wil ik beslist niet weer komen. Maar ja….. vechten tegen somberheid en depressie is hetzelfde als watertrappelen in drijfzand. Hoe harder je trappelt, hoe sneller je naar beneden gezogen wordt en hoe vaster je komt te zitten.

Veel beter en fijner is het om je uit het drijfzand te laten trekken door een grote heliumballon. Hoe? Door zelf zo’n heliumballon te creëren. Deze te vullen met fijne gedachtes, tevredenheid, dankbaarheid, trots, liefde….

Hoe meer van dat ‘fijne spul’ hoe harder de trekkracht omhoog van die ballon. Eerst merk je dat je in ieder geval niet verder zakt, en dan langzaam, langzaam trekt die ballon je eruit. Uit dat moeras van ellende.

Makkelijk om te doen? Nou, nee, niet perse. Maar wel mogelijk. Ik weet dat het kan, want ik heb het eerder gedaan. En dat idee alleen al geeft me vandaag weer wat lucht. Wat meer ademruimte, wat speelruimte. Vullen die ballon. Door de focus te verleggen naar wat goed gaat, wat fantastisch is, waar ik blij van word. Ik voel de trekkracht omhoog nu al!

Lees meer »
Augustus 2022

Ladies only

Even een bericht voor de moeders onder ons, en dan specifiek die moeders die sinds de bevalling last hebben van een zwakke bekkenbodem en/of zogenaamde ‘diastasis recti’ (een sjieke term voor een verwijde ruimte tussen de rechte buikspieren). Ik ‘ben’ er zo een. Of liever ‘was’ er zo een.

1 van de docenten van de massage-therapie opleiding zei regelmatig: “Je lichaam staat altijd in de reparatiestand”. Ja, ja, dacht ik toen, dat zal wel, maar niet voor mijn buik.  Die was ‘stuk’ door 2 zwangerschappen, waarbij ik 24 uur per dag gierende honger had en ik me vol vrat (en meer dan 30 kilo aan kwam).

Doodongelukkig werd ik van m’n buik, ik haatte hem. En nog ongelukkiger van de felicitaties dat ik weer zwanger was, tot wel 7 jaar na de geboorte van onze jongste. Ik overwoog een operatie maar vond de arts vreselijk onsympathiek, die liet ik echt niet aan mijn buik zitten. Op een gegeven moment gaf ik het op, ik zou de rest van m’n leven een bolletje als buik hebben. Ik sloot vrede met m’n buik.

Tot ik een paar weken geleden spontaan besloot een online programma van een Australische vrouw te kopen voor specifiek dit probleem en het versterken van de bekkenbodem.  En tot m’n eigen stomme verbazing: de oefeningen werken! Zelfs na 15 jaar na het ontstaan van de schade, ongelofelijk! De diastasis recti is verminderd tot de helft. En ik ben nog maar net begonnen!

Heb jij ook last van ‘lekkage’ tijdens lachen of sporten? Of kun je ook geen situps doen omdat je diastasis recti hebt? Er is hoop! Dit (Engelstalige) online programma kan ook jou wellicht helpen. Waar ik je daarnaast bij kan helpen is bij de ‘emotionele schade’ die in deze regio mogelijk een rol speelt. Om weer van je buik te gaan houden.

Wil je meer weten over deze schijnbaar onbespreekbare onderwerpen? En aan de slag gaan om weer Levenskracht in buik en bekken te ervaren? Maak dan gerust een afspraak, dan praten we als vrouwen onder elkaar.

 

Lees meer »
Juli 2022

Vakantie!

Heerlijk zomer! Ook ik heb vakantie gepland, in 2 delen, vroeg en laat in de grote zomervakantie en daartussen ben ik gewoon aan het werk. Dus neem gerust contact met me op voor een afspraak, dan kunnen we kijken wat de mogelijkheden zijn. Fijne zomer allemaal!

Lees meer »
Juni 2022

Van je familie moet je het maar hebben

Onder de tafel bij opa en oma. Daar zat ik als klein meisje vaak als de hele familie bij elkaar was. Al die ooms en tantes, neven en nichten bij elkaar, dat was me een beetje veel. En onder de tafel kon je leuk spelen.

Toen ik wat ouder werd ging dat natuurlijk niet meer. Als (jong) volwassene zag ik altijd op tegen dat soort familie dagen (tja, destijds al zo’n 100 mensen). Met een lach op m’n gezicht sloeg ik me door zo’n dag heen, de soms felle discussies van ooms probeerde ik dan maar een beetje te ontwijken. En met een tollend hoofd weer naar huis.

Afgelopen weekend was er weer zo’n familiedag. En oooo, wat keek ik er naar uit! Door corona was het 4 jaar geleden dat we elkaar gezien hadden. Inmiddels is de familie nog een stuk groter door alle achterkleinkinderen. Daar waar ik vroeger m’n beste kant probeerde te laten zien en het idee had dat ik mezelf moest verdedigen voelde ik me nu op m’n gemak. Doordat ik mezelf beter ken en zelfvertrouwen heb gekregen kon ik nu een paar prachtige gesprekken voeren. En herkennen dat ik eigenlijk niet zo anders ben, maar dat we juist heel veel overeenkomsten hebben.

Waar ik die grote familie vroeger als bedreigend en eng ervoer, voelde ik nu juist de samenhang en het hechte netwerk waar ik deel van uit maak. Fantastisch toch, hoe je perspectief verandert en je beleving van ‘de anderen’ als je perspectief op jezelf wijzigt. Het enige wat nog niet veranderd is, is het tollende hoofd na afloop. Maar dat had ik er graag voor over.

Wil jij ook sterker op je benen staan? Meer jezelf zijn in grote groepen? Je mening durven geven? Neem contact me op om te zien of een traject of losse behandelingen bij Levenskracht massage-therapie iets voor je kunnen betekenen. 

Lees meer »

Door de ogen van een ander

Vertwijfeld voel ik om me heen. Pikkedonker is het en voorzichtig schuifel ik vooruit, m’n stok van links naar rechts glijdend. Met een vriendin ben ik in Muzieum in Nijmegen. Daar kun je eens ervaren hoe het is om blind te zijn. Onder begeleiding van iemand die dat ook daadwerkelijk is. Nou, ik vind het best wel griezelig om eerlijk te zijn. Stoot ik m’n hoofd niet? Struikel ik niet over een drempel? Loop ik niet een vijver in? Wat is dat, wat m’n handen voelen? Bewondering heb ik voor de mannen die ons erdoor heen praten. Vol verhalen zitten ze en ik luister geboeid. Want het boeit me enorm, hoe andere mensen de wereld beleven.
Na afloop drinken m’n vriendin en ik een kop thee op een zonnig terras. We vragen ons af, of we de weg naar dit terras gevonden zouden hebben, als we onze ogen niet als zintuig konden inzetten. Dan wordt een simpel iets als ‘kopje thee op een terras’ echt een ander avontuur.
Ik realiseer me ineens hoe enorm veel geluk ik heb, dat m’n ogen het goed doen (soms met een beetje hulp van een leesbril). Dankbaarheid voel ik. En nederigheid. En bewondering. Voor die mensen die te dealen hebben met een visuele handicap. En die desondanks alles uit het leven halen en hun dromen najagen. Dat is pas echt Levenskracht!

Lees meer »

HSP, hoog sensitief? Fantastisch!

Ik zit achter m’n laptop en lees de vraag die Bas van Pelt me stelt: kun je een stukje schrijven over je eigen ervaring met HSP? De eerste gedachte die door m’n hoofd schiet is: ik ben toch helemaal niet zo gevoelig? Maar als ik even nadenk klopt dat antwoord niet. Ik ben hartstikke HSP. Fantastisch! Vroeger heb ik dat niet altijd zo ervaren. Voor ‘dingen aanvoelen’ was bij ons thuis niet zo heel veel ruimte, nou ja, misschien was die er wel, maar het kreeg gewoon niet zoveel aandacht. En daarmee verleerde ik het. Sterker nog, ik verloor de gevoeligheid voor mezelf. Keihard werd ik voor mezelf en m’n lijf. Dat diende maar gewoon te doen wat ik wilde en dat moest zich niet zo aanstellen. En zo kwam ik met allerlei pijnklachten uiteindelijk in de WAO. Het lukte me de pijnklachten onder controle te krijgen en zo kon ik weer aan het werk. Maar toen onze kinderen nog op de lagere school zaten en ik hielp bij het overblijven, had ik vaak de rest van de middag nodig om bij te komen.
De grote ommekeer kwam toen ik begon aan een massage opleiding. Voelen, olie op huid, wat was dat fantastisch! Alsof ik in een warm bad stapte. En zo leerde ik het opnieuw. En omdat ik het nu zo fantastisch vind word ik er iedere dag weer een beetje beter in. Pijnklachten heb ik niet meer. Doordat ik opnieuw leerde welke energie van mij is en welke van een ander. Met name tijdens de opleiding (tot tuina massage-therapeut en acupunctuur) kon ik soms van het ene op het andere moment volledig leeg gezogen worden doordat er iets gebeurde met de energie van een ander. Nu is m’n gevoeligheid juist een geweldige tool die ik actief inzet tijdens m’n behandelingen van klanten. Het vergroot enorm de effectiviteit die m’n behandelingen hebben. En daarmee ook het resultaat en mijn gevoel van tevredenheid en dankbaarheid. HSP? Fantastisch! Doe er je voordeel mee!

Lees meer »